ลอดช่อง เป็นขนมพื้นบ้านยอดนิยมที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า มีต้นกำเนิดร่วมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเชื่อว่ามาจากอินโดนีเซีย ซึ่งเรียกขนมชนิดนี้ว่า “เจ็นดล” (Cendol) ขณะที่ในมาเลเซีย สิงคโปร์ เวียดนาม และพม่า ก็มีชื่อเรียกแตกต่างกันไป เช่น “บั๊ญหลอต” หรือ “โหมะน์และส้อง” ส่วนในประเทศไทย มีชื่อพิเศษว่า “ลอดช่องสิงคโปร์” ซึ่งมาจากชื่อร้าน “สิงคโปร์โภชนา” ที่เยาวราช กรุงเทพฯ ส่วนผสมหลักคือแป้งสีเขียวจากใบเตย กะทิ น้ำแข็งป่น น้ำตาลมะพร้าว และมักเติมถั่วแดง ข้าวเหนียว หรือเฉาก๊วย โดยในอินโดนีเซีย คำว่า “เจ็นดล” หมายถึงตัวแป้งรูปทรงคล้ายหนอน ส่วนน้ำเชื่อมมะพร้าวกับกะทิเรียกว่า “ดาเว็ต” ปัจจุบันมีการปรับเปลี่ยนสูตร เช่น รับประทานกับไอศกรีมวานิลลาหรือทุเรียน และนิยมขายทั้งตามแผงข้างทางและศูนย์อาหารทั่วภูมิภาค โดยแต่ละประเทศมีสูตรเฉพาะตัว โดยเฉพาะเมืองเก่าอย่างมะละกา ปีนัง และกัวลาลัมเปอร์