Okręt wojenny to jednostka pływająca należąca do marynarki wojennej danego państwa, nosząca banderę i zazwyczaj uzbrojona, a według Konwencji o morzu pełnym jej dowódca musi być oficerem marynarki, a załoga podlegać dyscyplinie wojskowej. Etymologia słowa sięga ok. 1500 roku, kiedy to w słowniczku Vocabularius breviloquus zapisano "okrąth" (łac. scapha), a językoznawcy, jak Aleksander Brückner, wiążą je z czasownikiem "kręcić", podczas gdy Wiesław Boryś i Zygmunt Brocki sugerują pochodzenie kaszubskie, oznaczające pierwotnie plecione naczynie. Co ciekawe, termin "okręt" ma szersze znaczenie niż "statek" – w mowie potocznej oznacza duży statek morski, ale w terminologii wojskowej wyłącznie jednostkę marynarki wojennej, a specjalizacja jako okręt bojowy utrwaliła się dopiero na początku XX wieku. Klasy okrętów dzielą się od największych, jak lotniskowce i pancerniki, przez krążowniki, niszczyciele, fregaty, korwety, aż po trałowce, a wśród nich wyróżnia się m.in. fregaty rakietowe (ORP "Gen. K. Pułaski"), krążowniki ciężkie (USS "Pensacola") czy kutry torpedowe (ORP "Sprawny"). Artykuł wymienia też liczne podtypy, takie jak monitory rzeczne, kanonierki czy okręty desantowe, co pokazuje ogromną różnorodność zadań bojowych i pomocniczych, jakie mogą pełnić te jednostki.