Op 26 december 2004 vond een verwoestende zeebeving plaats in de Indische Oceaan, ongeveer 160 km ten westen van het Indonesische eiland Sumatra, met een kracht van 9,3 op de momentmagnitudeschaal. Deze beving veroorzaakte een tsunami die zich met snelheden tot 900 km per uur verspreidde en aan land golven tot 10 meter hoog opwierp, wat leidde tot ongeveer 230.000 doden in meerdere landen. Omdat er in de Indische Oceaan destijds geen waarschuwingssysteem bestond, werden landen als Indonesië, Sri Lanka, India en Thailand zwaar getroffen; alleen al in Indonesië vielen er ruim 130.000 doden, met name in de provincie Atjeh, waar de hoofdstad Banda Atjeh voor 80% werd verwoest. Sri Lanka telde meer dan 38.000 doden en ongeveer een miljoen getroffenen, terwijl de ziekenhuizen overvol raakten. Naast de menselijke tragedie bleek achteraf dat 40% van de koraalriffen beschadigd was, waarvan 13% ernstig, wat een ecologische ramp betekende. De beving werd gevolgd door vele naschokken, waaronder een zware beving op 28 maart 2005, en wordt beschouwd als een van de ergste natuurrampen in de recente geschiedenis.