Płaca minimalna to prawnie ustalony najniższy dopuszczalny poziom wynagrodzenia za pracę, niezależny od kompetencji pracownika, który w Polsce jest corocznie określany na podstawie ustawy z 10 października 2002 r. Od 2017 r. obowiązuje również minimalna stawka godzinowa dla umów zlecenia, a według danych z grudnia 2021 r. pobierało ją około 1,6 miliona osób (szacunki na 2022 r. mówią nawet o 2,2 miliona). W Unii Europejskiej stawki minimalne wahają się od 286 euro w Bułgarii do 2071 euro w Luksemburgu, ale w krajach takich jak Austria, Włochy czy Szwecja nie ma ustawowej płacy minimalnej – regulują ją układy zbiorowe. Ciekawostką jest Dania, gdzie mimo braku ustawy nikt nie zarabia mniej niż 110 koron na godzinę, oraz Hiszpania, która w 2020 r. wprowadziła dochód podstawowy dla najuboższych. Historycznie w II Rzeczypospolitej pensje robotników wiązano z parytetem złota – np. w 1929 r. zarabiali oni około 27,5 grama złota miesięcznie. W Szwajcarii z kolei nie ma państwowej płacy minimalnej, ale niektóre kantony (np. Neuchâtel) wprowadziły własne regulacje.