ผู้ลี้ภัย หมายถึงบุคคลที่ต้องอยู่นอกประเทศต้นกำเนิดหรือถิ่นที่อยู่ เพราะภัยจากการตามล่าและการกดขี่ด้วยเหตุเชื้อชาติ ศาสนา สัญชาติ หรือความคิดเห็นทางการเมือง และมักถูกเรียกว่า ผู้ขอที่ลี้ภัย จนกว่าจะได้รับการยอมรับสถานภาพอย่างเป็นทางการ ประเทศต้นกำเนิดผู้ลี้ภัยรายใหญ่ ได้แก่ อัฟกานิสถาน อิรัก พม่า และโซมาเลีย ขณะที่เซาท์ซูดานมีผู้พลัดถิ่นภายในประเทศมากถึง 5 ล้านคน และอาเซอร์ไบจานมีสัดส่วนผู้ลี้ภัยต่อประชากรสูงที่สุดในโลก วันผู้ลี้ภัยโลก ตรงกับวันที่ 20 มิถุนายน เริ่มจากมติสมัชชาใหญ่สหประชาชาติในปี ค.ศ. 2000 แม้ค่ายผู้ลี้ภัยทั่วโลกกว่า 700 แห่งจะให้ที่พัก อาหาร และการรักษาพยาบาล แต่ผู้ลี้ภัยจำนวนมากต้องเผชิญโรคภัยและความรุนแรง และไม่สามารถกลับบ้านได้นานหลายปี การตั้งถิ่นฐานใหม่ในประเทศที่สามจึงเป็นทางเลือกหนึ่ง แต่มีเพียงราว 1% ของผู้ลี้ภัยกว่า 10.5 ล้านคนที่ได้รับการพิจารณา เช่น ในปี ค.ศ. 2008 มีการส่งเรื่อง 121,000 ราย แต่มีผู้เดินทางจริงเพียง 65,548 คนไปยัง 26 ประเทศ โดยไทยเป็นจุดที่ผู้ลี้ภัยออกเดินทางมากที่สุดถึง 16,807 คน