Een generatie is in de sociologie een groep mensen die in een periode van zo'n vijftien jaar is geboren (een geboortecohort) en die door gedeelde geschiedenis, omstandigheden en de tijdgeest sterk wordt gevormd. Deze groepen fungeren als vernieuwers van de cultuur en oefenen collectief invloed uit op de samenleving, waarbij een energieke voorhoede de richting bepaalt en een ondersteunende achterhoede volgt. Het denken hierover is ontwikkeld door denkers als Karl Mannheim en José Ortega y Gasset, maar ook door de Nederlandse socioloog Henk Becker, die de levensfasen van generaties op ongeveer vijftien jaar stelt. Een generatiewisseling vindt daardoor elke vijftien jaar plaats, en de impact op de omgeving wordt vooral merkbaar wanneer deze wisseling halverwege een levensfase-overgang zit. Becker's model deelt de recentste Westerse generaties bijvoorbeeld in als de protestgeneratie (1940-1955) en de pragmatische generatie (1970-1985), wat laat zien hoe elke groep op haar eigen wijze reageert op historische gebeurtenissen.