In de moderne tijd betekent platonische liefde een diepgaande vriendschap of liefdesrelatie zonder seksuele of lichamelijke verlangens. Het begrip stamt af van de Griekse filosoof Plato, die het in zijn dialoog Symposion beschreef als de hoogste trap van liefde, gericht op schoonheid, waarheid en goddelijkheid, in tegenstelling tot lichamelijk begeren. Volgens Plato was deze ware liefde alleen mogelijk tussen gelijken (mannen), omdat alleen zij een ziel hadden. In de renaissance gaf de neoplatonist Marsilio Ficino (1433-1499) er een christelijke draai aan, door het te zien als een afspiegeling van Gods mystieke liefde. Later, in de 19e eeuw, koppelde Sigmund Freud het begrip aan sublimatie van seksuele driften, waarna het in de moderne tijd versimpelde tot de huidige betekenis van een zuivere, niet-fysieke verbondenheid.