Wideo na życzenie (VoD) to usługa umożliwiająca odbiór materiałów audiowizualnych w dowolnym czasie, niezależnie od momentu ich emisji, a jej popularność wzrosła dopiero w erze cyfryzacji oraz upowszechnienia szerokopasmowego internetu i telefonii 3G. Kluczowym krokiem w rozwoju tej technologii było pojawienie się nagrywarek PVR (Personal Video Recorder), które dzięki dyskom twardym pozwalają na tworzenie prywatnych bibliotek nagrań i przesuwanie odbioru audycji w czasie. Współcześnie usługi VoD są dystrybuowane za pomocą set-top-boxów, stron internetowych, telewizji hybrydowej oraz aplikacji mobilnych, a najpopularniejsze platformy internetowe typu OTT umożliwiają strumieniowe oglądanie treści na dowolnym urządzeniu. Operatorzy oferują je w modelach nVOD (płatność za pojedynczą pozycję) lub sVOD (nieograniczony dostęp w ramach subskrypcji), a polskie regulacje prawne dotyczące tych usług zawiera m.in. ustawa o radiofonii i telewizji z 29 grudnia 1992 r. VoD należy odróżniać od płatnej telewizji, wypożyczalni kaset czy podcastów, gdyż jego istotą jest elastyczny, indywidualnie wybrany czas odbioru. Opierając się na technologii cloud computing, usługa ta prawdopodobnie stanie się standardem oferowanym bezpośrednio przez dostawców sygnału telewizyjnego, wypierając tradycyjne wypożyczalnie.