Haakon VII, geboren als Carl van Denemarken in 1872, was de eerste koning van het onafhankelijke Noorwegen na de ontbinding van de unie met Zweden in 1905. Deze Deense prins, die trouwde met de Britse prinses Maud, werd door het Noorse parlement gekozen en in 1906 in Trondheim gekroond. Tijdens de Tweede Wereldoorlog weigerde hij de collaborerende regering van Vidkun Quisling te erkennen, leidde hij het verzet vanuit ballingschap in Londen en keerde hij in 1945 terug als nationaal symbool. Hij overleed in 1957 in Oslo aan de gevolgen van een val in zijn badkamer, waarna zijn enige zoon hem opvolgde als koning Olaf V. Zijn weigering om te capituleren voor de nazi's maakte hem tot een legendarische figuur in de Noorse geschiedenis.