Imię to osobista nazwa nadawana przez grupę, a prawo do jego posiadania gwarantuje art. 7 Konwencji o prawach dziecka. Historycznie imię miało silną funkcję magiczną – wywodziło się od przezwisk i miało "zaprogramować" przyszłość dziecka, czego przykładem są złożone imiona indoeuropejskie (np. bole+sław). W wielu kulturach imię zmieniano podczas obrzędów inicjacyjnych (np. bierzmowanie, wybór papieża czy śluby zakonne), a nadawanie wielu imion miało źródła rodowe lub religijne. Współcześnie dawna funkcja magiczna zanika, a rodzice kierują się głównie brzmieniem, modą lub czynnikiem religijnym. W Polsce zasady te reguluje ustawa z 28 listopada 2014 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego, która pozwala na maksymalnie dwa imiona, zakazując imion ośmieszających, nieprzyzwoitych i zdrobniałych. Ustawa dopuszcza również imiona obce oraz takie, które nie wskazują wprost na płeć, jeśli są powszechnie przypisane do danej płci.