Pocisk balistyczny to rodzaj broni rakietowej, która leci po krzywej balistycznej, a jej silnik pracuje jedynie w początkowej fazie lotu, po czym porusza się dzięki energii kinetycznej i grawitacji, mogąc przenosić głowice konwencjonalne lub masowego rażenia. Podwaliny teoretyczne stworzył w 1903 roku Konstantin Ciołkowski, a w 1917 roku Robert Goddard opatentował dyszę de Lavala, która znacząco zwiększyła wydajność silników rakietowych. W latach 20. XX wieku prym w badaniach wiodły Niemcy, gdzie zespół Wernhera von Brauna opracował rakietę V-2, pierwszy w historii bojowo wykorzystany rakietowy pocisk balistyczny podczas II wojny światowej. Po wojnie von Braun trafił do USA, a radzieckie służby wywiozły w głąb ZSRR około pięciu tysięcy niemieckich naukowców, co zapoczątkowało zimnowojenną rywalizację, która stała się motorem napędowym rozwoju tych technologii. Współcześnie pociski balistyczne klasyfikuje się przede wszystkim ze względu na ich zasięg, mierzony od punktu startu do celu po powierzchni ziemi.