خلاصه مقاله: نقض حقوق بهائیان در ایران

بهائیان به عنوان بزرگ‌ترین اقلیت مذهبی ایران (با جمعیتی بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ هزار نفر)، از زمان شکل‌گیری این دین در قرن نوزدهم همواره با آزار و اذیت مواجه بوده‌اند، اما با روی کار آمدن جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۷، این سرکوب به اوج خود رسید. در فاصله سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۲، ۱۶۶ بهائی کشته یا اعدام شدند و در کل دوره جمهوری اسلامی، بیش از ۲۰۰ بهائی جان خود را از دست داده‌اند. حکومت ایران بهائیت را «فرقه ضاله» و انحراف از اسلام می‌داند و برخلاف مسیحیت، یهود و زرتشتی، آن را به رسمیت نمی‌شناسد؛ سیدعلی خامنه‌ای نیز در فتواهایی بهائیان را «کافر و نجس» خوانده و از پیروانش خواسته از هرگونه معاشرت با آنان خودداری کنند. از جمله موارد فجیع، اعدام مونا محمودنژاد در ۱۷ سالگی در شیراز و به دار آویختن ۱۰ زن بهائی در میدان چوگان شیراز در سال ۱۳۶۲ است. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، این آزارها را از جدی‌ترین نگرانی‌های حقوق بشری جهان خوانده و سازمان دیده‌بان حقوق بشر نیز این سرکوب سازمان‌یافته را مصداق «جنایت علیه بشریت» دانسته است.