خلاصه جامع تاریخ ال‌جی‌بی‌تی در ایران

جانت افاری، پژوهشگر برجسته ایرانی-آمریکایی، در کتاب خود با عنوان فوکو و انقلاب ایران استدلال می‌کند که رژیم جمهوری اسلامی در حال سرکوب سنتی دیرینه است که بیش از هزار سال در فرهنگ ایران ریشه داشته و ادبیات کلاسیک فارسی — از عطار و مولانا تا سعدی، حافظ و جامی — سرشار از اشارات همجنس‌گرایانه به پسران جوان زیباست. در دوران پیش از اسلام، هرودوت و پلوتارک هر دو به رواج روابط همجنس‌گرایانه در ایران اشاره کرده‌اند و سکستوس امپریکوس در حدود سال ۲۰۰ میلادی تأیید می‌کند که قوانین ایرانیان نسبت به این رفتارها تحمل نشان می‌دادند. با این حال، متن زرتشتی وندیداد (حدود ۲۵۰ پیش از میلاد) لواط را گناه و نوعی عبادت شیاطین معرفی می‌کند، هرچند این ممنوعیت تأثیر چندانی بر نگرش‌های عمومی نداشت. در دوره ساسانی، لواط یکی از گناهان کبیره تلقی می‌شد و متونی مانند مینوی خِرَد و ارداویراف‌نامه مجازات‌های وحشتناکی مانند ورود مار به بدن گناهکاران را توصیف می‌کنند. جالب آنکه در دوران صفویه، خانه‌های مردانه فحشا (امردخانه) به‌طور قانونی به رسمیت شناخته شده و حتی مالیات می‌پرداختند، و روابط همجنس‌گرایانه در اماکن عمومی مانند خانقاه‌ها، حمام‌ها و قهوه‌خانه‌ها پذیرفته شده بود. این تناقض تاریخی — از پذیرش نسبی تا مجازات‌های سخت — نشان‌دهنده پیچیدگی و تحول نگرش‌ها به همجنس‌گرایی در طول تاریخ ایران است.