Raj British (bermaksud "pemerintahan" atau "raja" dalam bahasa Hindustan) merujuk kepada tempoh pemerintahan penjajahan British di Asia Selatan dari tahun 1858 hingga 1947, yang merangkumi kawasan tadbiran langsung Britain serta negeri-negeri bangsawan di bawah naungan Mahkota British. Selepas tahun 1876, kesatuan politik ini secara rasmi dikenali sebagai Empayar India, yang menjadi ahli pengasas Liga Bangsa dan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, serta menyertai Sukan Olimpik pada tahun 1900, 1920, 1928, 1932, dan 1936. Era ini bermula apabila kuasa Syarikat Hindia Timur British diserahkan kepada Ratu Victoria pada tahun 1858, yang kemudiannya diisytiharkan sebagai Maharani India pada tahun 1877. Pemerintahan ini berakhir pada tahun 1947 apabila Empayar India dipecahkan kepada dua negara berdaulat, iaitu Kesatuan India (kini Republik India) dan Penguasaan Pakistan (yang bahagian timurnya kemudian menjadi Bangladesh). Sementara itu, Burma yang merupakan sebahagian daripada empayar itu telah diasingkan sebagai jajahan berasingan pada tahun 1937 dan mencapai kemerdekaan pada tahun 1948, menandakan peralihan lengkap daripada era kolonial kepada negara-negara moden di rantau tersebut.