Julian Tuwim (1894–1953) był jednym z najpopularniejszych poetów polskiego dwudziestolecia międzywojennego, współzałożycielem legendarnej grupy poetyckiej „Skamander” oraz kabaretu „Pod Picadorem”. Urodzony w Łodzi w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, debiutował w 1913 roku wierszem Prośba, a w Warszawie tworzył teksty dla słynnych kabaretów (m.in. Qui Pro Quo) i współpracował z „Wiadomościami Literackimi” oraz Polskim Radiem. Był niezwykle płodnym twórcą – pisał wiersze, skecze, libretta operetkowe i teksty piosenek, a także tłumaczył poezję z kilku języków, podpisując się ponad czterdziestoma pseudonimami (np. Oldlen, Roch Pekiński). Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku wyemigrował przez Rumunię i Włochy do Francji, a następnie udał się na dalszą tułaczkę przez Hiszpanię i Portugalię. Zmarł w 1953 roku w Zakopanem, pozostawiając po sobie ogromny dorobek, który zapewnił mu trwałe miejsce w historii polskiej literatury.