Primus inter pares (Latijn voor 'eerste onder zijn gelijken') is een term die aangeeft dat iemand binnen een groep gelijke rechten heeft, maar toch een verhoogd aanzien geniet, vaak met extra taken zoals voorzitter of woordvoerder. De term werd in de Romeinse tijd geïntroduceerd door keizer Augustus om zijn positie binnen de republikeinse instituties te beschrijven, hoewel hij in werkelijkheid de onomstreden heerser was. Het concept wordt soms als een paradox (contradictio in terminis) beschouwd, omdat het aanwijzen van iemand als 'eerste' hem per definitie ongelijk maakt aan zijn gelijken. Bekende voorbeelden zijn de patriarch van Constantinopel in de Oosters-Orthodoxe Kerk, de aartsbisschop van Canterbury in de Anglicaanse Kerk, de Zwitserse bondspresident, de voorzitter van de Europese Commissie en de premiers van België en Nederland. Ook binnen universiteiten (rector magnificus) en zelfs bij scouting (akela) wordt deze term gebruikt om een leider aan te duiden die primair een representatieve rol vervult. Kortom, het is een titel die autoriteit combineert met collegialiteit, maar die in de praktijk vaak een feitelijke machtsongelijkheid verhult.