در ۹ اسفند ۱۴۰۴، ایالات متحده و اسرائیل حمله‌ای پیش‌دستانه و گسترده علیه ایران آغاز کردند که به ترور مقامات ارشد، از جمله رهبر جمهوری اسلامی، و حمله به پایگاه‌های نظامی و تأسیسات هسته‌ای انجامید. دولت ترامپ دلایل مختلفی مانند دفع تهدید قریب‌الوقوع، نابودی توانمندی‌های موشکی و جلوگیری از دستیابی به جنگ‌افزار هسته‌ای را مطرح کرد، در حالی که این حملات پس از اعتراضات سراسری ضدحکومتی و سرکوب شدید معترضان صورت گرفت. ترامپ و نتانیاهو با پیام‌های صریح از مردم ایران خواستند تا رژیم را سرنگون کنند و آن را «رژیم تروریستی» خواندند و وعده «کمک در راه است» را دادند. مهم‌ترین پیامد این جنگ، انزوای شدید منطقه‌ای ایران بود؛ زیرا ایران به کشورهای همسایه از جمله عربستان، امارات، قطر و ترکیه حمله کرد و زیرساخت‌های نفتی و فرودگاه‌ها را هدف قرار داد که با محکومیت گسترده و «تجاوز آشکار» از سوی این کشورها مواجه شد. تحلیل‌های راهبردی نشان می‌دهد که این حملات، همگرایی دفاعی کشورهای خلیج فارس را تقویت کرده و آن‌ها را به سمت هماهنگی بیشتر با آمریکا سوق داده است. به گفته کارشناسان و مؤسساتی مانند رند، ایران حتی در صورت بقای حکومت، از این جنگ «فقیرتر، ضعیف‌تر و منزوی‌تر» از هر زمان دیگری خارج خواهد شد و کشورهای خلیج فارس در حال بررسی اقدامات تلافی‌جویانه و پاسخگویی بلندمدت هستند.