Sovyetler Birliği, 1945'ten 1953'e kadar süren bir dönemde Türkiye'den Doğu Karadeniz, Doğu Anadolu ve Boğazlar üzerinde toprak ve güvenlik iddialarında bulundu. Josef Stalin ve yardımcısı Lavrenti Beriya'nın desteklediği bu iddialara göre, Kars, Ardahan ve çevresi ile Erzurum, Van gibi bölgelerin büyük bir kısmı Gürcistan ve Ermenistan'a ait gösteriliyordu. Sovyetler, 1936 tarihli Montrö Boğazlar Sözleşmesi'ni yetersiz bularak, 19 Mart 1945'te 1925 tarihli Dostluk ve Tarafsızlık Antlaşması'nı feshetti ve Boğazların statüsünün değiştirilmesini, hatta üs talebini gündeme getirdi. Dönemin Moskova Büyükelçisi Selim Sarper ile yapılan görüşmelerde Dışişleri Bakanı Molotov, toprak taleplerini anlaşmanın ön şartı olarak sunarken, Sarper bu taleplerin asıl amacının Boğazlar'da taviz koparmak olduğunu rapor etti. Bu girişimlerin arka planında, Karadeniz'de Sovyet konumunu güçlendirme ve Britanya'nın Orta Doğu'daki etkisini zayıflatma hedefi yatıyordu.