W starożytnych i cesarskich Chinach małżeństwo było prywatną umową między rodzinami, a nie wyborem jednostki, służąc przede wszystkim interesom rodu, ciągłości nazwiska i kultowi przodków. Wybór narzeczonej należał do rodziny, a swat (pośrednik) sprawdzał jej zdrowie, dziewictwo, brak pokrewieństwa (nawet przypadkowa zbieżność nazwisk wykluczała związek) oraz wróżby, po czym ustalano cenę i składano podarki. Ceremonia odbywała się według konfucjańskiego rytuału – pannę młodą w czerwonej szacie (biel to kolor żałobny) przynoszono w lektyce do domu pana młodego, gdzie czekała uczta i noc poślubna. Po ślubie żona przechodziła pod władzę teściowej i przedstawiano ją przodkom, a praktykowano też sororat, czyli oddawanie mężowi sióstr i służebnic jako nałożnic. Małżonkowie często widzieli się po raz pierwszy w dniu ślubu, a małżeństwo można było unieważnić w ciągu trzech miesięcy z powodu bezpłodności lub nieuleczalnej choroby żony.