Ο Διόνυσος, γνωστός και ως Βάκχος, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες θεότητες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, λατρευόμενος ως ο θεός του κρασιού, του τρύγου, του γλεντιού και του θεάτρου, με την εικονογραφία του να εξελίσσεται από γενειοφόρο ενήλικα σε έναν αγένειο και θηλυπρεπή νεανία κατά την ελληνιστική περίοδο. Γιος του Δία και της Σεμέλης, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο όταν ο πατέρας του τον έραψε στον μηρό του, αποκτώντας τις επωνυμίες Πυριγενής και Διθύραμβος, που παραπέμπουν στη διπλή του γέννηση από φωτιά και νερό. Ανατράφηκε από τις νύμφες Υάδες, οι οποίες αργότερα μεταφέρθηκαν στον ουρανό ως ομώνυμος αστερισμός, και παρόλο που δεν ήταν αρχικά Ολύμπιος, από τον 6ο αιώνα π.Χ. αναπαρίσταται πλάι στους υπόλοιπους θεούς του Ολύμπου. Ως θεός-εκπολιτιστής, περιπλανήθηκε σε Αίγυπτο, Συρία και Φρυγία, όπου θεραπεύτηκε από τη μανία της Ήρας μέσω της Ρέας, διδάσκοντας παράλληλα την καλλιέργεια της αμπέλου και τις δικές του μυστηριακές τελετές πλαισιωμένος από Μαινάδες, Σατύρους και Σειληνούς. Η προσωπικότητά του συνδυάζει το μεταμορφωτικό πνεύμα του παιχνιδιού με τη θεϊκή σοφία, ενώ συνδέεται στενά με τη γονιμότητα και τον έρωτα, έχοντας ως συντρόφους τον Έρωτα και την Αφροδίτη. Τέλος, επέβαλλε τη λατρεία του με αυστηρότητα, ανταμείβοντας τους πιστούς αλλά τιμωρώντας δραστικά όσους τον αψηφούσαν, όπως χαρακτηριστικά συνέβη με τις κόρες του βασιλιά Μινύα στον Ορχομενό.