Służba Bezpieczeństwa (SB) była formacją działającą w latach 1956–1990 w strukturach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL, powołaną do ochrony systemu komunistycznego. Powstała po październiku 1956 roku, zastępując Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego (spadkobiercę MBP po ucieczce ppłk. Józefa Światły), co symbolizowało przejście od masowego terroru do rozległej kontroli i selektywnych represji. W szczytowym okresie (sierpień 1989 r.) zatrudniała 24 300 funkcjonariuszy, którzy nadzorowali około 90 tysięcy tajnych współpracowników (TW), co oznaczało, że TW stanowili około 0,2% ludności kraju. W ramach reformy zredukowano kadrę o 40% (do 9 tysięcy), usunięto większość starych wysokich rangą funkcjonariuszy oraz ograniczono obecność personelu KGB i GRU w Polsce. Do jej głównych zadań należało przenikanie do wszystkich struktur życia społecznego w kraju oraz głęboka penetracja Polonii za granicą (m.in. amerykańskiej i kanadyjskiej). Ostatecznie rozwiązana w 1990 roku, wszystkie jej organy zostały uznane za organy bezpieczeństwa państwa komunistycznego na potrzeby lustracji i dekomunizacji.