Davranışsal coğrafya, insanların çevreyi nasıl algıladığını ve bu algıların davranışlarını nasıl şekillendirdiğini inceleyen bir beşeri coğrafya dalıdır. 1960'lı yıllarda ortaya çıkan bu alan, gerçek mekândan çok algılanan mekânı ön plana çıkarmış ve 1970'lerden sonra mutlak mekân anlayışının yerini görece mekân anlayışına bırakmasına öncülük etmiştir. Bu yaklaşıma göre her bireyin yaş, cinsiyet, tecrübe ve ihtiyaçlarına göre oluşan kendine özgü bir "özel coğrafyası" vardır; bu nedenle algı, imaj ve zihin haritası gibi kavramlar coğrafyanın ilgi alanına girmiştir. Türkiye'deki ilk uygulama 2002 yılında H. Tunçel tarafından coğrafya öğrencileri üzerinde yapılmıştır. "Türk Öğrencilerinin Zihin Haritalarında İslam Ülkeleri" adlı bu çalışmada, öğrencilerin zihin haritalarını eğitim sistemi, nüfus, kültürel benzerlik, yakınlık ve tarihi faktörlerin şekillendirdiği ortaya konmuştur.