Οι Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές (Α.Δ.Α.), που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, είναι διοικητικά όργανα με ύψιστη αυτονομία, καθώς δεν υπόκεινται σε ιεραρχικό έλεγχο από την Κυβέρνηση, με αποστολή τη ρύθμιση συνταγματικών δικαιωμάτων και απελευθερωμένων αγορών. Διαθέτουν κανονιστικές, ελεγκτικές ή γνωμοδοτικές αρμοδιότητες, εκδίδοντας εκτελεστές διοικητικές πράξεις, ενώ τα μέλη τους προστατεύονται από αυξημένα ασυμβίβαστα και ασυλίες ώστε να αποφεύγονται οι πολιτικές πιέσεις. Πέντε αρχές κατοχυρώνονται απευθείας στο Σύνταγμα, των οποίων τα μέλη επιλέγονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής με ενισχυμένη πλειοψηφία, υπό τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και σύμφωνα με τον ν. 3051/2002. Το θεσμικό αυτό πλαίσιο επεκτάθηκε και σε άλλους φορείς με ειδικές ρυθμίσεις ανεξαρτησίας, όπως η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, η Τράπεζα της Ελλάδος και ο ΔΟΑΤΑΠ, που καλύπτουν κρίσιμους τομείς της οικονομίας και της εκπαίδευσης. Τέλος, ο θεσμός εξελίσσεται διαρκώς, καθώς πολλές αρχές συγχωνεύτηκαν ή μετατράπηκαν με ειδικούς νόμους (π.χ., η νέα ΕΑΔΗΣΥ και ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ), δείχνοντας τη συνεχή προσαρμογή του κράτους στις σύγχρονες ανάγκες εποπτείας και αποτελεσματικότητας.