Network Time Protocol (NTP) to jeden z najstarszych protokołów internetowych, zaprojektowany przez Davida L. Millsa w latach 80., który synchronizuje zegary urządzeń sieciowych, odwołując się do czasu UTC za pośrednictwem UDP na porcie 123. Aktualna specyfikacja to NTPv4 (RFC 5905 z 2010 roku), która ewoluowała od wersji NTPv0 z 1985 roku (RFC 958) przez NTPv1, NTPv2, aż do NTPv3 z 1992 roku, które wprowadziły zaawansowane procedury wyboru zegara. Protokół nie przelicza lokalnej strefy czasowej, lecz w dobrze skonfigurowanych sieciach lokalnych potrafi osiągnąć dokładność lepszą niż milisekunda, a w Internecie zależną od jakości tras i źródeł czasu. Od protokołu należy odróżnić implementacje, takie jak klasyczny ntpd, niezależny chrony, utwardzony NTPsec, a także uproszczone klienty SNTP (Windows Time, systemd-timesyncd). Działanie opiera się na modelu klient–serwer, w którym cztery znaczniki czasu (t0–t3) pozwalają obliczyć opóźnienie i przesunięcie zegara, a protokół wspiera także tryby symetryczne i rozgłaszanie multicastowe.