Mały sabotaż to kategoria akcji konspiracyjnych stosowanych w latach 1939–1945 podczas okupacji niemieckiej w Polsce, obejmująca pisanie antyhitlerowskich haseł na murach, zrywanie plakatów i flag, oraz ośmieszanie zarządzeń okupanta. Termin ten wprowadził Aleksander Kamiński w listopadzie 1940 roku na łamach „Biuletynu Informacyjnego”, a jego dojrzałą koncepcję przedstawił w 1942 roku w książce „Wielka Gra”. Wśród typowych działań wymieniał m.in. wybijanie szyb, oblewanie odzieży żrącym płynem, używanie gazów łzawiących i modyfikowanie niemieckiego sloganu („Deutschland liegt an allen Fronten”), przy czym wspólną cechą było to, że nie powodowały one krzywdy fizycznej ani większych strat materialnych, lecz miały charakter wyłącznie propagandowo-wychowawczy. Głównym celem było podtrzymanie morale Polaków, utwierdzenie wiary w istnienie ruchu oporu, a także osłabienie wiary w zwycięstwo nieprzyjaciela (np. akcja V czy Akcja N). Za prekursorkę tej formy oporu uważa się Elżbietę Zahorską, która jako pierwsza zginęła za zrywanie niemieckich symboli; z czasem pojęcie to rozszerzono też na inne formy propagandy ulicznej, takie jak plakaty i ulotki. Działania te, stosowane w całej okupowanej Europie, miały przede wszystkim znaczenie psychologiczne i służyły także zwalczaniu postaw kolaboranckich.