Zmiana imienia i nazwiska to urzędowa procedura, która w Polsce regulowana jest przede wszystkim ustawą z 17 października 2008 r. oraz Prawem o aktach stanu cywilnego z 2014 r.. Aby dokonać zmiany, osoba musi złożyć osobisty, pisemny wniosek do urzędu, a technicznie nowe dane wpisuje się jako adnotację w akcie urodzenia – rodzice mają na przykład tylko 6 miesięcy na zmianę imienia nowonarodzonego dziecka. Uzasadnieniem może być ośmieszające brzmienie, naturalizacja (spolszczenie) czy dostosowanie do długotrwale używanego nazwiska, a szczególnymi przypadkami są małżeństwo, rozwód, adopcja lub ustalenie ojcostwa. W krajach Unii Europejskiej procedury są bardzo zróżnicowane – np. Austria i Dania pozwalają na zmianę bez podania przyczyny, podczas gdy we Francji proces jest wyjątkowo długi i wymaga publikacji w Dzienniku Ustaw oraz dwumiesięcznego oczekiwania. Wiele państw, w tym Polska, Niemcy i Hiszpania, posiada katalogi ustawowych podstaw do wydania zgody lub odmowy, a o zmianę mogą ubiegać się także uchodźcy i bezpaństwowcy z miejscem stałego pobytu. Dzięki tym zasadom prawo chroni trwałość danych osobowych, jednocześnie umożliwiając realną korektę tożsamości w uzasadnionych sytuacjach.