Jerzy Urban (ur. 3 sierpnia 1933 w Łodzi, zm. 3 października 2022 w Piasecznie) był kontrowersyjnym polskim dziennikarzem, satyrykiem i politykiem, znanym przede wszystkim jako rzecznik prasowy rządu PRL w latach 1981–1989. W okresie stanu wojennego prowadził słynne, retransmitowane w telewizji konferencje prasowe, stając się jednym z głównych twarzy propagandy reżimu Wojciecha Jaruzelskiego. Wcześniej, w latach 60., był dwukrotnie karany zakazem publikacji za „niepokorność” i pisał pod pseudonimem Jan Rem w „Polityce”, będąc krytykiem ruchu Solidarności. Po odejściu z rządu w 1989 roku założył satyryczny tygodnik „NIE”, którego był redaktorem naczelnym aż do śmierci, budując wizerunek prowokatora i komentatora życia politycznego III RP. Jego życiorys obejmował dzieciństwo spędzone w Łodzi i Lwowie, a w 1983 roku proponował nawet utworzenie w MSW specjalnego pionu „czarnej propagandy”. Postać Urbana do dziś wzbudza skrajne emocje – od potępienia jako symbolu komunistycznej cenzury po uznanie za mistrza wolnego słowa po 1989 roku.