Papirologia to nauka pomocnicza historii, która zajmuje się odczytywaniem, wydawaniem i interpretacją starożytnych rękopisów, głównie greckich, sporządzonych na papirusie, a także na pergaminie, tabliczkach glinianych i ostrakach. Materiał piśmienny wytwarzano z rdzenia rośliny Cyperus papyrus, który krajano na pasma, prasowano i sklejano w długie zwoje, na których pisano tuszem z sadzy i gumy za pomocą trzcinowego pióra zwanego kalamos. W uściślonym znaczeniu papirologia bada teksty pochodzące z grecko-rzymskiego Egiptu (332 p.n.e. – 641 n.e.), dostarczając cennych materiałów dla filologii klasycznej, historii prawa, religii, medycyny i geografii historycznej. Najbogatsze znaleziska pochodzą z egipskich śmietnisk, ruin opuszczonych osad oraz grobów, gdzie odkryto zaginione dzieła antycznych pisarzy oraz dokumenty dotyczące życia społecznego i rodzinnego. Dzięki tym badaniom poznajemy codzienność, prawa i zwyczaje mieszkańców starożytnego Egiptu, co czyni papirologię kluczową dla rekonstrukcji historii całego wschodniego basenu Morza Śródziemnego.