پخشکنندهٔ دیویدی دستگاهی است که برای تماشای دیویدیهای ویدیویی و صوتی (استانداردهای ناسازگار DVD-Video و DVD-Audio) به تلویزیون متصل میشود. تاریخچهٔ عرضهٔ این دستگاه جذاب است: توشیبا اولین نمونه را در نوامبر ۱۹۹۶ در ژاپن ساخت و سونی اولین دستگاه را در آوریل ۱۹۹۷ به مشتریان آمریکایی عرضه کرد، اما بهدلیل نگرانیهای کپیرایت و کمبود عناوین فیلم، توزیع آن در ابتدا به هفت شهر بزرگ محدود شد. همچنین فوجیتسو و توشیبا نخستین رایانههای مجهز به درایو DVD-ROM را در سال ۱۹۹۷ راهی بازار کردند و فرمت DVD-Audio نیز از اواخر ۱۹۹۹ توسط پایونیر معرفی شد. از نظر فنی، این دستگاهها باید ویدیوی MPEG-2 را با نرخ بیت حداکثر ۱۰ مگابیت بر ثانیه رمزگشایی کرده و از کدهای منطقهای پیروی کنند، و خروجیهای متنوعی مانند کامپوزیت، S-video و HDMI دارند. نکتهٔ مهم این است که بهدلیل استفاده از لیزر قرمز، پخشکنندههای دیویدی نمیتوانند دیسکهای بلوری (که با لیزر آبی-بنفش کار میکنند) را پخش کنند، اما پخشکنندههای بلوری معمولاً با دیویدی سازگاری معکوس دارند. این دستگاهها عمدتاً با کنترل از راه دور اداره میشوند و کنترلهای داخلی آنها بسته به مدل، از دکمههای ساده تا کلیدهای جهتدار پیشرفته متغیر است.