De Tachtigjarige Oorlog was de langdurige opstand van de Zeventien Provinciën tegen drie Spaanse koningen (Filips II, III en IV), die ontketend werd door de Beeldenstorm in 1566. Nadat de Spaanse hertog van Alva werd gestuurd om de rust en het katholicisme op te leggen, vluchtte Willem van Oranje naar het buitenland om het verzet te organiseren, wat leidde tot de invasies van 1568 en 1572. Alleen het graafschap Holland kon destijds onafhankelijk blijven, mede dankzij slim gebruik van inundaties, en groeide later uit tot de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Na decennia van strijd werd in 1648 de Vrede van Münster gesloten, waarmee Spanje de onafhankelijkheid van de Republiek erkende, terwijl de Zuidelijke Nederlanden Habsburgs bleven. De achtergrond bestond uit de centralisatiepogingen van Karel V en de groeiende invloed van de Reformatie en het humanisme, wat leidde tot felle spanningen tussen centrale macht en lokale vrijheden.