لودویگ فان بتهوون (۱۷۷۰–۱۸۲۷)، آهنگساز بزرگ آلمانی، پلی میان دو دورهٔ کلاسیک و رمانتیک در موسیقی غرب بود و با خلق بیش از ۳۰۰ اثر، از جمله ۹ سمفونی و ۳۲ سونات پیانو، به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ موسیقی تبدیل شد. او در بن متولد شد و استعدادش در کودکی آشکار بود؛ پس از آموزش‌های سخت پدرش، در سال ۱۷۹۲ به وین نقل مکان کرد و نزد یوزف هایدن آهنگسازی آموخت و به‌سرعت به‌عنوان پیانیست و آهنگساز شهرت یافت. با وجود ابتلا به کم‌شنوایی که از حدود سال ۱۸۰۰ آغاز شد و تا ناشنوایی کامل پیش رفت، او آثار ماندگاری مانند سمفونی‌های سوم و پنجم و کنسرتو ویولن را خلق کرد و در دورهٔ پایانی زندگی، شاهکارهایی چون سمفونی نهم (کرال) را ساخت که نخستین سمفونی با گروه کر در تاریخ موسیقی است. تنها اپرای او، فیدِلیو، در سال ۱۸۱۴ به نسخهٔ نهایی رسید و میسا سولِمنیس نیز در سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۳ تصنیف شد؛ او سرانجام پس از مدتی بیماری در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ درگذشت. سبک نوآورانهٔ بتهوون، شامل مدولاسیون‌های جسورانه، جایگزینی اسکرتسو به‌جای منوئه و ارکستراسیون تازه، او را به نخستین آهنگساز رمانتیک تبدیل کرد و آثارش همچنان اصلی‌ترین رپرتوار موسیقی کلاسیک به شمار می‌روند.