Η χρησικτησία αποτελεί μια μεταρρύθμιση που παρέχει επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας σε άτομα και οικογένειες που κατοικούν ή χρησιμοποιούν γη χωρίς νόμιμα έγγραφα, συχνά βάσει εθιμικών πρακτικών όπως τα προικοσύμφωνα. Οικονομολόγοι όπως ο Ερνάντο ντε Σότο από το Περού υποστηρίζουν ότι αυτή η διαδικασία ενισχύει την αγροτική ανάπτυξη και επιτρέπει στους αγρότες να χρησιμοποιούν τους τίτλους ως εγγύηση για δάνεια, με αποτέλεσμα διεθνείς οργανισμοί όπως το UN-Habitat να προωθούν σχετικά προγράμματα για την καταπολέμηση της φτώχειας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το φαινόμενο είναι εκτεταμένο, καθώς στην Κίνα εκτιμάται ότι το 40% των κτηματιών δεν μπορούν να αποδείξουν την ιδιοκτησία τους, ενώ η κατοχύρωση των δικαιωμάτων αντιπροσωπεύει αγροτική περιουσία ύψους 1,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, με θετικά παραδείγματα όπως στην Αργεντινή όπου οι τίτλοι αύξησαν την αξία των ακινήτων. Ωστόσο, τα αποτελέσματα ποικίλλουν, καθώς η κτηματογράφηση μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις, υποτίμηση των υφιστάμενων εθιμικών μορφών κατοχής, αύξηση του κόστους και δυσπιστία της αγοράς απέναντι στους νέους τίτλους. Επιπλέον, η διαδικασία εγείρει ζητήματα ισότητας των φύλων και συχνά δεν αποφέρει την αναμενόμενη επιχειρηματικότητα, ενώ σε περιπτώσεις όπως οι κτηνοτρόφοι με χορτολιβαδικές εκτάσεις τα αποτελέσματα ήταν αμφιλεγόμενα. Συνολικά, η επιτυχία της χρησικτησίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις τοπικές συνθήκες, καθώς τα οφέλη και οι αρνητικές επιπτώσεις διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα και από περιοχή σε περιοχή.