Ouderenzorg omvat alle hulp en ondersteuning voor ouderen, zowel professioneel als door naasten (mantelzorg), en heeft in Nederland een lange geschiedenis die teruggaat tot de 13e eeuw met de eerste hofjes en later de oudemannen- en oudevrouwenhuizen. Na de Tweede Wereldoorlog werd de zorg sterk geformaliseerd: in 1947 introduceerde Willem Drees de Noodvoorziening voor ouden van dagen, die in 1957 werd omgezet in de Algemene Ouderdomswet (AOW). De komst van de Algemene bijstandswet (Abw) in 1965 verhoogde het sociaal minimum, wat leidde tot langere wachtlijsten voor bejaardenoorden. In 1961 leidde het onderzoek van J.Th.R. Schreuder en collega W.H. van Haaften tot de oprichting van de Nederlandse Vereniging van Geriaters, waarmee ouderengeneeskunde als medisch specialisme werd erkend. Sinds het regeerakkoord van 2013 is er een grootschalige verschuiving gaande: de lichtere zorg wordt verplaatst naar huis (extramurale zorg) en verpleeghuizen zijn alleen nog bestemd voor mensen met een zware zorgbehoefte. Deze hervorming, gericht op langer thuis wonen, heeft grote financiële en sociale gevolgen voor de Nederlandse samenleving.