Το Θείο Βρέφος ή Παις Ιησούς αναφέρεται στον Ιησού Χριστό από τη Γέννησή του έως την ηλικία των 6 ή 12 ετών, με τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια να μην παραθέτουν κανένα στοιχείο για την περίοδο αυτή, εκτός από το περιστατικό του δωδεκαετούς Ιησού στον Ναό, που αναφέρεται μόνο από τον Λουκά. Στο εορτολόγιο, οι σχετικές εορτές περιλαμβάνουν τα Χριστούγεννα (25 Δεκεμβρίου), την Περιτομή (1 Ιανουαρίου), τα Επιφάνια (6 Ιανουαρίου) και την Υπαπαντή (2 Φεβρουαρίου), καθώς και την εορτή του Santo Niño στις Φιλιππίνες. Από τον 3ο ή 4ο αιώνα, το Θείο Βρέφος απεικονίζεται συχνά στην τέχνη, με τον τύπο της «Θεοτόκου Βρεφοκρατούσας» στην Ορθόδοξη παράδοση και σκηνές όπως η Προσκύνηση των Μάγων στη Δυτική τέχνη, ενώ μετά το 1300 έγινε δημοφιλές θέμα στην ξυλογλυπτική. Η δημοφιλία του κορυφώθηκε με τον Ισπανό γλύπτη Χουάν Μαρτίνεθ Μοντανιές (στιλ Montanesino), ενώ στην αποικιακή περίοδο το Βρέφος αναπαρίσταται με βαρύτιμα άμφια και σύμβολα όπως η σταυροφόρος σφαίρα. Στα απόκρυφα κείμενα, ο μικρός Ιησούς παρουσιάζεται με θαυματουργικές δυνάμεις, όπως το να ζωντανεύει πήλινα σπουργιτάκια, ενώ ο Ιούδας αποτυγχάνει να κάνει το ίδιο, και μυστικίστριες όπως η Αγία Θηρεσία της Άβιλα ισχυρίζονταν ότι τον έβλεπαν ως νήπιο σε οράματα.