Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze został powołany w 1945 roku przez Francję, Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię i Związek Radziecki, aby osądzić głównych zbrodniarzy wojennych III Rzeszy. Proces trwał od 20 listopada 1945 r. do 1 października 1946 r., a oskarżonym zarzucono zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko pokojowi oraz zbrodnie przeciwko ludzkości. Podstawę prawną stanowiła Karta Londyńska z 8 sierpnia 1945 r., która powstała po przezwyciężeniu początkowych sporów – m.in. Francja i Wielka Brytania proponowały wygnanie winnych (tzw. „Plan Napoleona”), a ostateczny kształt procesowi nadał amerykański sędzia Robert Jackson. Obrady toczyły się w norymberskim Pałacu Sprawiedliwości, a w skład trybunału weszli sędziowie z czterech mocarstw, na czele z przewodniczącym Geoffreyem Lawrence’em z Wielkiej Brytanii. Polska przystąpiła do porozumienia 25 września 1945 r. (ratyfikacja w 1947 r.), a sam proces uznawany jest za przełomowy dla rozwoju międzynarodowego prawa karnego i osądzania zbrodni przeciwko ludzkości.