Οι Παλαιστίνιες γυναίκες έχουν μακρά ιστορία συμμετοχής σε κινήματα αντίστασης, ιδρύοντας οργανώσεις όπως η Επιτροπή Παλαιστινιακής Ομοσπονδίας Δράσης Γυναικών, με δράση που ξεκινά από διαμαρτυρίες το 1844 και την αντίθεση στη Διακήρυξη Μπάλφουρ το 1917. Παρά την ενεργό δράση τους, αντιμετωπίζουν σήμερα αντιξοότητες λόγω της ισραηλινής κατοχής, των πολιτικών διαφωνιών και της άρνησης πλήρων δικαιωμάτων από την παλαιστινιακή κοινωνία, όπου κυριαρχούν η πατριαρχική παράδοση και η δομή της εκτεταμένης οικογένειας (χαμούλα). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, παρατηρήθηκε σημαντική αλλαγή στις γονικές αντιλήψεις, με πολλές γυναίκες να αποκτούν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, λόγω της αυξημένης ζήτησης στην αγορά εργασίας και των καλύτερων προοπτικών γάμου. Ωστόσο, η βία παραμένει σοβαρό πρόβλημα, καθώς έρευνα του 2011 έδειξε ότι το 35% των παντρεμένων γυναικών στη Γάζα είχαν υποστεί σωματική βία από τον σύζυγό τους, ενώ το 40% των ανύπαντρων είχαν κακοποιηθεί από μέλη της οικογένειάς τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των περιορισμών είναι η ακύρωση του ετήσιου μαραθώνιου της Γάζας το 2013 από την UNRWA, όταν η Χαμάς απαγόρευσε τη συμμετοχή των γυναικών. Ιστορικά, οι Παλαιστίνιες ίδρυσαν συλλόγους από το 1900-1910 υπό οθωμανική κυριαρχία και το 1921 δημιούργησαν την Ένωση Γυναικών της Αραβίας στην Ιερουσαλήμ, η οποία όμως διαλύθηκε μετά από δύο χρόνια λόγω έλλειψης χρηματοδότησης και κοινωνικών πιέσεων.