بهاءالله، بنیان‌گذار آئین بهائی، در طول چهل سال حدود بیست هزار اثر مکتوب شامل کتاب، لوح و مناجات به زبان‌های فارسی و عربی نگاشته که مجموعاً بالغ بر هفت میلیون کلمه است.
بهائیان این آثار را منبعث از وحی الهی می‌دانند و محور اصلی همهٔ آن‌ها مفهوم «وحدت در عین تنوع» است؛ از وحدت خداوند و پیامبران تا یگانگی نهایی نوع بشر.
اعلان رسمی رسالت او در سال ۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) انجام شد و سبک نوشتارش در سه دورهٔ تبعید به بغداد، روملی و عکا تغییر کرد؛ از زبان عرفانی به اثبات رسالت و سپس تبیین تعالیم اجتماعی.
آثار او عمدتاً توسط کاتب وحی، میرزا آقاجان، دیکته و پاکنویس می‌شد و شامل کتاب‌های مهمی همچون کتاب ایقان، کتاب اقدس، هفت وادی و کلمات مکنونه است.
بهاءالله در این آثار تمام بشریت را مورد خطاب قرار داد و برای رسیدن به صلح عمومی، خواستار اتحاد جهانی، اتخاذ یک زبان بین‌المللی و ترویج یک نظام آموزشی جامع شد.
نکتهٔ جالب اینکه دو سوم آثار به عربی نوشته شده و بخشی نیز به فارسی سره برای زرتشتیان و بهائیان زرتشتی‌تبار نگاشته شده است.