الهه حسین‌نژاد، ناخن‌کار ۲۴ ساله اهل اسلامشهر، در ۴ خرداد ۱۴۰۴ پس از خروج از محل کارش در تهران ناپدید شد و آخرین تماس او با پدرش در میدان نماز اسلامشهر بود. جسد او ۱۱ روز بعد در ۱۵ خرداد در بیابان‌های اطراف تهران پیدا شد و بهمن فرزانه، مسافرکش، به قتل او با ضربات چاقو اعتراف کرد. در جلسه دادگاه، وکیل خانواده اعلام کرد که او هنگام رها شدن در بیابان هنوز زنده بوده و انگیزه قتل ابتدا تجاوز اعلام و سپس به سرقت تغییر کرد. او که اصالتاً اهل سراب بود و مدرک حسابداری داشت، از حامیان جنبش زن، زندگی، آزادی بود و در شبکه‌های اجتماعی از توماج صالحی و مهدی یراحی حمایت کرده بود. این پرونده توجه گسترده رسانه‌ها را جلب کرد و پیکر او با حضور جمعیت زیادی در اسلامشهر به خاک سپرده شد. نخستین جلسه دادگاه در مرداد ۱۴۰۴ برگزار شد و بازسازی صحنه قتل نیز به دلایل نامشخصی لغو شد.