۷ دی ۱۴۰۴، اعتصاب گسترده کسبه در پاساژ علاءالدین و چارسو تهران آغازگر موجی از اعتراضات اقتصادی شد که به دلیل سقوط بی‌سابقه ارزش ریال و افزایش شدید نرخ ارز شکل گرفت. این اعتراضات در ۸ دی به شهرهای کرج، اصفهان، شیراز، مشهد و همدان سرایت کرد و بازار بزرگ تهران، لاله‌زار و میدان امام خمینی را نیز دربرگرفت. دانشجویان کوی دانشگاه تهران نیز با شعارهایی چون «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» به معترضان پیوستند و در کنار شعارهای اقتصادی، شعارهای سیاسی مانند «رضاشاه روحت شاد» نیز سر داده شد. معترضان ضمن درخواست «حمایت نیروی انتظامی»، خواستار کنترل و ثبات نرخ ارز، رسیدگی به مشکلات معیشتی و جلوگیری از ورشکستگی کسب‌وکارهای کوچک شدند. نیروی انتظامی برای متفرق کردن تجمع‌ها از گاز اشک‌آور استفاده کرد و در شهر ملارد گزارش‌هایی از تیراندازی و دستگیری معترضان منتشر شد.