فیبر نوری چندمُد نوعی فیبر است که برای ارتباطات در فواصل کوتاه مانند داخل ساختمانها و محوطههای دانشگاهی به کار میرود و به دلیل قطر هسته بزرگ (۵۰ تا ۱۰۰ میکرومتر)، امکان انتشار همزمان چندین مُد نور را فراهم میکند. این فیبرها میتوانند نرخ داده تا ۸۰۰ گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی کنند، اما به دلیل پَراکُنش مُدی، حداکثر طول پیوند محدود میشود و استاندارد جی.۶۵۱.۱ پرکاربردترین اشکال آن را تعریف میکند. تجهیزات مورد استفاده برای این فیبرها ارزانتر از نوع تکمُد است و معمولاً برای کاربردهای مازه (Backbone) در ساختمانها، فیبر تا میز کاربر، طیفسنجی قابل حمل و حتی جوشکاری لیزری با توان بالا استفاده میشود. در مقایسه با فیبر تکمُد که قطر هسته بسیار کوچکتری دارد، فیبر چندمُد ظرفیت جمعآوری نور بالاتری دارد و امکان استفاده از منابع نور کمهزینه مانند LED و ویکسل (VCSEL) را فراهم میکند، اما از پاشندگی مُدی و رنگی رنج میبرد که ظرفیت انتقال اطلاعات را محدود میکند. فیبرهای چندمُد بر اساس قطر هسته و پوشش (مانند ۶۲.۵/۱۲۵ میکرومتر) و همچنین نمایه شاخص پلهای یا تدریجی طبقهبندی میشوند و برای تشخیص آنها از رنگ غلاف استفاده میشود (نارنجی یا آبی برای چندمُد و زرد برای تکمُد). این فیبرها بر اساس استاندارد ایزو ۱۱۸۰۱ به کلاسهای OM1 تا OM5 تقسیم میشوند که هر کدام پهنای باند و مسافت مؤثر متفاوتی دارند.