فیبر نوری رشته‌ای باریک از شیشه یا پلاستیک است که نور را برای انتقال داده‌ها به‌کار می‌برد و پهنای باند بسیار بالایی تا ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه دارد؛ به همین دلیل در مخابرات امروزی نسبت به کابل‌های مسی سرعت و ظرفیت بیشتری دارد و تأخیر آن از ماهواره کمتر است. تاریخچه این فناوری به سال ۱۸۴۰ برمی‌گردد که دانیل کولادون و ژاک بابینه ایده هدایت نور با شکست را مطرح کردند، و بعدها الکساندر گراهام بل در ۱۸۸۰ تلفن نوری (فوتوفون) را اختراع کرد که نور را در هوا منتقل می‌کرد اما موفقیت تجاری نداشت. در دهه ۱۹۶۰ با اختراع لیزر، پیشرفت‌های مهمی رخ داد و در سال ۱۹۶۶ دانشمندان نظریه هدایت نور در الیاف شیشه‌ای را توسعه دادند که منجر به ساخت کابل‌های سبک‌تر و ارزان‌تر با ظرفیت چند هزار برابر کابل مسی شد. فیبر نوری از دو لایه اصلی تشکیل شده است: هسته که تار شیشه‌ای بازتابنده است و پوسته که دور آن را می‌گیرد؛ کابل‌های نوری با قطر کمتر از یک اینچ می‌توانند صدها هزار مکالمه صوتی را حمل کنند. توسعه تجاری فیبر نوری از سال ۱۹۸۰ آغاز شد و تا سال ۱۹۸۵ حدود ۲ میلیون کیلومتر کابل نوری در جهان نصب شد. امروزه فیبرهای تجاری ظرفیت ۲.۵ تا ۱۰ گیگابایت در ثانیه را فراهم می‌کنند و همچنان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای انتقال اطلاعات در جهان شناخته می‌شوند.