จุดเริ่มต้นของยุคทองลิเวอร์พูล (ค.ศ. 1959–1985) เริ่มต้นขึ้นเมื่อ บิลล์ แชงคลี เข้ามาคุมทีมในปี 1959 โดยพาทีมเลื่อนชั้นจากดิวิชัน 2 ขึ้นสู่ลีกสูงสุดได้ในปี 1962 และคว้าแชมป์ดิวิชัน 1 (พรีเมียร์ลีกในปัจจุบัน) ครั้งแรกในรอบ 17 ปีในฤดูกาล 1963–64

แชงคลีสร้างความยิ่งใหญ่ด้วยการคว้าแชมป์ลีกสูงสุด 3 สมัย, เอฟเอคัพ 2 สมัย, ยูฟ่าคัพ 1 สมัย และแชริตีชีลด์ 4 สมัย ก่อนจะประกาศวางมือในปี 1974

ต่อมา บ๊อบ เพสลีย์ มือขวาคนสนิทขึ้นมาคุมทีมแทน และทำผลงานได้เหนือกว่าโดยคว้าแชมป์ดิวิชัน 1 ถึง 6 สมัย, ยูโรเปียนคัพ (ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก) 3 สมัย, ยูฟ่าคัพ 1 สมัย, ลีกคัพ 3 สมัย และแชริตีชีลด์ 6 สมัย ก่อนวางมือในปี 1983

โจ เฟแกน เข้ามารับช่วงต่อและประสบความสำเร็จทันทีด้วยการคว้าแชมป์ลีก, ลีกคัพ และยูโรเปียนคัพ แต่การคุมทีมของเขาต้องจบลงอย่างน่าเศร้าจาก โศกนาฏกรรมเฮย์เซล ที่เกิดขึ้นในรอบชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพกับยูเวนตุสเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1985

เหตุการณ์ครั้งนั้นคร่าชีวิตผู้คนจำนวนมากและทำให้ลิเวอร์พูลถูกแบนจากฟุตบอลยุโรปนานถึง 5 ปี โดย เคนนี แดลกลีช เข้ามารับตำแหน่งเป็นทั้งผู้เล่นและผู้จัดการทีมเพื่อกอบกู้ทีมในยุคถัดไป