Το ελαιόλαδο, που προέρχεται από τον καρπό της ελιάς (Olea europea), αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της μεσογειακής διατροφής, χάρη στα μονοακόρεστα λιπαρά και τα αντιοξειδωτικά του. Η παραγωγή του παρθένου ελαιολάδου γίνεται μηχανικά στα ελαιοτριβεία, όπου οι ελιές συνθλίβονται, μαλάσσονται (ιδανικά εν ψυχρώ) και το λάδι διαχωρίζεται είτε με κλασικά υδραυλικά πιεστήρια είτε με σύγχρονους φυγοκεντρικούς διαχωριστήρες (ντεκάντερ). Από τη διαδικασία προκύπτουν δύο υποπροϊόντα: ο υδαρής «κατσίγαρος», που πλέον συνιστά περιβαλλοντικό πρόβλημα λόγω του υψηλού οργανικού φορτίου, και ο στερεός «πυρήνας». Ο πυρήνας επεξεργάζεται σε πυρηνελαιουργεία με οργανικούς διαλύτες για να εξαχθεί το ακατέργαστο πυρηνέλαιο, το οποίο είναι ακατάλληλο για βρώση λόγω υψηλής οξύτητας και δυσάρεστης οσμής. Το έλαιο αυτό υφίσταται έντονο χημικό «ραφινάρισμα» που καταστρέφει το άρωμα και τα θρεπτικά στοιχεία του, και το τελικό προϊόν, αναμεμειγμένο με παρθένο ελαιόλαδο, διατίθεται ως η κατώτερη ποιοτική κατηγορία βρώσιμου ελαιολάδου στην αγορά.