Τα βαρέα μαχητικά, δικινητήρια καταδιωκτικά με βαρύτερο οπλισμό και μεγαλύτερη ακτίνα δράσης, αποτέλεσαν σημαντική κατηγορία αεροσκαφών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά καθώς η τεχνολογία των μονοκινητήριων βελτιώθηκε, πολλά μετατράπηκαν σε νυχτερινά μαχητικά και ελαφρά βομβαρδιστικά. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Bristol Beaufighter και το de Havilland Mosquito, εξοπλισμένα με πολλά πολυβόλα, πυροβόλα των 20 χιλιοστών και ραντάρ, διακρίθηκαν ως άριστα βρετανικά νυχτερινά μαχητικά. Αντίστοιχα, το γερμανικό Messerschmitt Bf 110 απέτυχε στη Μάχη της Αγγλίας απέναντι στα πιο ευέλικτα Supermarine Spitfire, ενώ το πρωτοποριακό Dornier Do 335, με ταχύτητα άνω των 750 χλμ./ώρα, δεν πρόλαβε να μπει σε μαζική παραγωγή. Το πλέον επιτυχημένο βαρύ μαχητικό υπήρξε το αμερικανικό Lockheed P-38 Lightning, το οποίο συνόδευσε τα βομβαρδιστικά B-17 στις επιδρομές τους στην κατεχόμενη Ευρώπη και διακρίθηκε και στο μέτωπο του Ειρηνικού χάρη στη μεγάλη του ακτίνα δράσης. Αν και η ακριβή κατασκευή του οδήγησε στην αντικατάστασή του από το ευέλικτο P-51D Mustang, η κληρονομιά του τύπου συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε σύγχρονα βαρέα μαχητικά όπως το F-15 Eagle.