Τα φωτοβολταϊκά πάνελ είναι διατάξεις από ημιαγωγούς (συνήθως πυρίτιο) που μετατρέπουν την ηλιακή ακτινοβολία σε ηλεκτρική ενέργεια μέσω του φωτοβολταϊκού φαινομένου, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1839 από τον Γάλλο φυσικό Αλεξάντρ-Εντμόντ Μπεκερέλ, ενώ τη θεωρητική του εξήγηση έδωσε το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας (Α.Π.Ε.), η τεχνολογία τους είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, αν και τα ηλιοθερμικά συστήματα συχνά εμφανίζουν υψηλότερη απόδοση. Τα μεμονωμένα κύτταρα, συνήθως τετράγωνα με πλευρά 120-160 χιλιοστών, ομαδοποιούνται σε γεννήτριες (modules) ισχύος από 20W έως 300W και στη συνέχεια σε μεγάλες συστοιχίες (arrays). Η βασική πρώτη ύλη είναι το κρυσταλλικό πυρίτιο (μονοκρυσταλλικό ή πολυκρυσταλλικό) και το άμορφο πυρίτιο, ενώ χρησιμοποιούνται και άλλα υλικά όπως το τελλούριο του καδμίου και ο ινδοδισεληνιούχος χαλκός, ανάλογα με τις ειδικές συνθήκες της εφαρμογής. Συνολικά, αποτελούν μια από τις πιο δημοφιλείς τεχνολογίες παραγωγής καθαρής ενέργειας, με έτοιμα πάνελ να διατίθενται στο εμπόριο σε ποικίλα μεγέθη και τιμές.