Wspinaczka to aktywność polegająca na przemieszczaniu się po terenie na tyle stromym i trudnym, że wymaga użycia rąk, obejmująca zarówno kilkumetrowe głazy (bouldering), jak i ośmiokilometrowe szczyty. Niegdyś uważana za sport przestrzenny, dzisiaj – dzięki popularyzacji sztucznych ścian i zawodów – zyskała charakter bardziej boiskowy, lecz dla wielu nadal pozostaje pasją lub stylem życia. Wspinaczka odbywa się na różnorodnym terenie, od piaskowca, wapienia i granitu, przez sztuczne obiekty, aż po miejskie budynki i mosty (buildering), a droga może być pionowa, przewieszona lub nawet stanowić dach. Podstawowy podział wyróżnia wspinaczkę klasyczną (sprzęt tylko do asekuracji) oraz technikę sztucznych ułatwień (tzw. hakówkę), a także wiele wariantów terenowych, takich jak taternictwo, alpinizm, wspinaczka lodowa, mikstowa czy podziemna (speleologia). Najczęściej uprawia się ją w zespołach dwuosobowych, choć szczególnym wyzwaniem wymagającym dużych predyspozycji psychicznych jest wspinaczka samotna (solowa). Ze względu na asekurację wspinacz może korzystać z własnej asekuracji (trad, czyli wspinanie tradycyjne), dolnej asekuracji lub wspinać się bez jakiegokolwiek zabezpieczenia, co potocznie nazywa się "żywcowaniem".