حمله سایبری به بانک سپه یکی از بزرگترین نفوذهای هکری در تاریخ ایران بود که در فروردین ۱۴۰۴ توسط گروهی به نام «کد بریکرز» فاش شد. این گروه ادعا کرد به بیش از ۱۲ ترابایت داده محرمانه متعلق به ۴۲ میلیون مشتری، شامل شماره حساب، رمز عبور و تاریخچه تراکنشها دست یافته و در ازای عدم افشای اطلاعات، ۴۲ میلیون دلار بیتکوین درخواست کرده، اما بانک از پرداخت آن خودداری کرد.

بانک سپه که قدیمیترین بانک فعال ایران (تأسیس ۱۳۰۴) و چهارمین بانک بزرگ دولتی است، ابتدا هرگونه نفوذ را انکار کرد و رئیس روابط عمومی آن، رضا حمدانچی، سیستمهای بانک را «غیرقابل هک» خواند و رسانهها را به پیگرد قانونی تهدید کرد. اما هکرها در پاسخ، اطلاعات بانکی خود حمدانچی و ۲۰ هزار مشتری برجسته از جمله مقامات نظامی و دولتی را منتشر کردند؛ از جمله حساب ۷۶۸ میلیارد تومانی عباس گلمحمدی، حساب ۶۳۴ میلیارد تومانی سردار حسن پلارک از فرماندهان سابق سپاه قدس و حساب ۴۰۸ میلیارد تومانی علیرضا آرش از مدیران شرکت هنکل.

این افشاگریها در حالی صورت گرفت که بانک سپه به دلیل نقش کلیدی در تأمین مالی پروژههای موشکی و نظامی ایران (تحت نام «کومید») از سالها پیش تحت تحریمهای آمریکا، اتحادیه اروپا و سازمان ملل قرار دارد. این حادثه که پس از حملات سایبری به بانک ملی (۱۴۰۰) و حمله «آیآرلیکس» (۱۴۰۳) رخ داد، آسیبپذیری زیرساخت مالی ایران را آشکار کرد و در شبکههای اجتماعی، موج گستردهای از انتقادات را علیه مقامات و نحوه برخورد بانک با این بحران برانگیخت، بهویژه آنکه موجودیهای میلیاردی مقامات در تضاد آشکار با فقر گسترده در کشور قرار داشت.