Zbrodnie niemieckie na warszawskim Powiślu (1944) to seria bestialskich zbrodni wojennych popełnionych przez oddziały niemieckie podczas powstania warszawskiego. W pierwszych dniach sierpnia 1944 roku żołnierze AK opanowali znaczną część dzielnicy, w tym kluczową elektrownię, ale nie udało się zdobyć strategicznych mostów ani gmachów na skarpie warszawskiej. Niemcy, w tym oddziały Reinefartha i Dirlewangera, odpowiadali na to masowymi egzekucjami jeńców i cywilów – rozstrzelano m.in. profesorów Uniwersytetu Warszawskiego oraz 12-letniego chłopca przy ul. Dobrej. Po upadku Powiśla okupanci zlikwidowali powstańcze szpitale, mordując pacjentów i personel, a ocalałą ludność wypędzono wśród gwałtów i grabieży. Część ujętych powstańców wywieziono do obozu koncentracyjnego Stutthof, a terror zmusił do ucieczki na teren dzielnicy blisko 8 tysięcy uchodźców z innych części Warszawy.