Starożytny Iran to fascynująca historia ziem na Wyżynie Irańskiej, obejmująca okres od przybycia Ariów (przodków Irańczyków) w drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. aż po arabski podbój w VII–VIII wieku. Nazwa "Iran" wywodzi się od słowa Arija (kraj Ariów), co widnieje już w inskrypcjach sasanidzkiego króla Ardaszira I, podczas gdy Grecy nadali mu nazwę "Persja" od ludu Persów – dopiero w latach 1925–1941 Reza Szah zażądał od zagranicznej dyplomacji używania rodzimej formy "Iran". Historycy operują też pojęciem Wielkiego Iranu, obejmującego prócz samego Iranu m.in. Azję Środkową, Afganistan i części Pakistanu, ze względu na zmienne wpływy kulturalne i polityczne regionu. Co istotne, przybycie Ariów nie oznaczało początku osadnictwa – w epoce paleolitu tereny te zamieszkiwali neandertalczycy, którzy stworzyli kulturowe podłoże dla późniejszych cywilizacji. Dzięki temu starożytny Iran jawi się jako tygiel ludów i kultur, kluczowy dla dziejów całej Eurazji.