25 lutego 1947 roku Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec uchwaliła ustawę nr 46, która formalnie zlikwidowała państwo pruskie, uzasadniając to tym, że Prusy były "nośnikiem militaryzmu i reakcji" mającym zagrozić pokojowi w Europie. Historia Prus sięgała potęgi militarnej zapoczątkowanej reformami Fryderyka Wilhelma I, który przeznaczał aż 80% budżetu na wojsko, oraz podbojami Fryderyka II Wielkiego (m.in. zajęcie Śląska), co uczyniło z nich europejskie mocarstwo, a po klęsce pod Jeną i Auerstedt (1806) zmuszone zostały do modernizacji armii, która doprowadziła do zwycięstw nad Danią, Austrią i Francją oraz zjednoczenia Niemiec w 1871 roku pod hegemonią Prus. W okresie Republiki Weimarskiej Wolne Państwo Prusy pozostawały dominującym krajem związkowym (około 3/5 powierzchni), jednak już w 1932 roku ich rząd został obalony zamachem stanu, a po II wojnie światowej ponownie utraciły niemal wszystkie swoje ziemie. Ustawa nr 46 rozwiązywała rząd pruski, jego urzędy oraz przekazywała majątek i funkcje przyszłym krajom związkowym, a odtworzeniu państwa sprzeciwiali się także wpływowi niemieccy politycy, w tym pierwszy kanclerz RFN, Konrad Adenauer. Akt ten stanowił nie tylko administracyjne rozwiązanie struktury państwowej, ale przede wszystkim symboliczne rozliczenie się z militarną przeszłością i próbę zapewnienia demokratycznego odrodzenia Niemiec po zniszczeniach wojennych. Do dziś jest uznawany za jeden z kluczowych aktów prawnych kończących erę pruskiego militaryzmu w historii Europy.